Dit jaar ben ik begonnen met een schrijverschallenge naar aanleiding van het boek De kracht van creativiteit van Suleika Jaouad. Niet elke dag, maar regelmatig pak ik een schrijfopdracht op. Ik houd enorm van boeken. Soms droom ik ervan om te wonen in zo’n knusse, ouderwetse boekenwinkel. Houten vloeren, een mix van bekende en onbekende boeken, een grote tafel om aan te zitten, gezellige hoekjes en natuurlijk die heerlijke geur van papier en verhalen.
Schrijven vind ik ook leuk, al doe ik het eigenlijk veel te weinig. De perfectionist in mij vindt overal iets van. Toch ben ik nieuwsgierig naar wat schrijven en boeken mij kunnen brengen. Daarom besloot ik deze challenge aan te gaan toen die op mijn pad kwam.
Liefde
Vandaag ging de schrijfopdracht over liefde. Over wat liefde ons geeft en hoe zij ons leven kleurt. Tijdens het schrijven merkte ik dat het iets in mij raakte. Misschien omdat liefde uiteindelijk het belangrijkste is wat we hebben en wat we kunnen ontvangen.
Liefde voor onszelf. Voor onze kinderen, partner, familie en vrienden. Liefde voor de natuur, voor de wereld en voor de mensen om ons heen. Zelfs als je iemand bent die graag alleen is, blijven verbinding en gezien worden fundamentele menselijke behoeften. Wanneer je ziek bent, pijn hebt of je eenzaam voelt, hoe waardevol is het dan als er iemand is die je ziet, naar je luistert of simpelweg naast je staat?
Tegelijkertijd voelt het soms alsof dat steeds moeilijker wordt in een wereld die harder lijkt te worden. Een wereld waarin eigenwaarde vaak gekoppeld wordt aan prestaties, werk, status of opleidingsniveau. Terwijl ik diep van binnen geloof dat we allemaal hetzelfde verlangen hebben: ertoe doen om wie we zijn, niet om wat we doen of bezitten.
Soms stel ik mezelf de vraag: als ik er straks niet meer ben, wie zouden er dan op mijn begrafenis komen? Wat zouden ze over mij zeggen? En misschien nog belangrijker: wat zou ik willen dat ze over mij zeggen?
Ik merk dat ook ik mijn bestaansrecht soms laat afhangen van mijn prestaties. Van hoeveel ik verdien of welke opleidingen ik heb gevolgd. Maar als ik eerlijk ben, wil ik helemaal niet dat dat de maatstaf van mijn leven is.
Ik wil er zijn voor mijn kinderen, juist op de momenten dat ze het moeilijk hebben en behoefte hebben aan liefde, aandacht en steun. Ik wil mijn man een knuffel geven als hij thuiskomt en oprecht luisteren naar hoe zijn dag was. Ik wil mijn coachees begeleiden, omdat het altijd mijn wens is geweest om mensen te helpen die het niet gemakkelijk hebben.
En ik wil ook goed voor mezelf zorgen.
Dat betekent voor mij niet langer vechten tegen mijn chronische migraine, maar leren luisteren naar wat mijn lichaam nodig heeft. Soms betekent dat minder werken dan ik zou willen, juist om al het bovenstaande te kunnen doen.
Authenticiteit
In een wereld waarin online steeds meer gemaakt, gefilterd en gegenereerd wordt, voelt oprechtheid voor mij belangrijker dan ooit. Door alle beelden, verhalen en AI-gegenereerde content wordt het soms moeilijker om te voelen wat echt is. Juist daarom geloof ik dat authenticiteit steeds waardevoller wordt.
Ik hoef niet mee te doen aan alles wat verandert. Natuurlijk beweeg ik mee waar dat nodig is, maar ik hoef mezelf daarin niet kwijt te raken.
Misschien is dat ook precies de reden waarom ik ruim acht jaar geleden de naam Echt Ik koos voor mijn praktijk.
Omdat ik geloof in jezelf durven zijn. In echtheid. In gezien worden om wie je bent. Niet perfect, niet af, niet succesvol volgens de maatstaven van anderen, maar gewoon mens.
Vandaag voelde ik heel duidelijk dat ik niet hoef te vechten tegen de veranderende wereld, tegen technologie of tegen mezelf. Ik mag gewoon zijn en ik mag werken vanuit mijn hart. Ik mag er zijn voor mijn kinderen, gezin, familie en mijn coachees omdat ik dat belangrijk vind en bovenal gewoon Echt zijn.
