Laatst zei iemand tegen mij: “Na al die jaren weet je inmiddels vast precies waar jouw praktijk voor staat.” Een mooie vraag, want hoewel mijn praktijk zich in de afgelopen jaren heeft ontwikkeld, veranderd en verdiept, is de kern eigenlijk altijd hetzelfde gebleven. Sterker nog, die kern ontstond op een moment waarop ik het helemaal niet verwachtte.
Ruim acht jaar geleden keek ik samen met mijn man naar de film The Greatest Showman. Om eerlijk te zijn had ik die film zelf waarschijnlijk nooit uitgekozen. De trailer overtuigde me niet direct en musicals stonden toen nog niet bepaald bovenaan mijn lijstje favoriete genres. Toch ging de film aan.
Wat er vervolgens gebeurde, verraste me. Vanaf de eerste minuut zat ik er helemaal in. Mijn telefoon bleef liggen waar hij lag en zelfs een extra kop thee halen stelde ik uit tot de film afgelopen was. Ik leefde mee met de personages, de muziek raakte me en merkte dat ik steeds emotioneler werd. Waarom precies, wist ik toen nog niet. Wel voelde ik dat deze film iets met me deed wat maar weinig films voor elkaar krijgen.
Aan het einde van de film gebeurde het. Het nummer This is me werd ingezet en ik voelde de tranen over mijn wangen lopen. Niet een beetje ontroerd, maar echt geraakt. Mijn man keek me vragend aan en vroeg wat er aan de hand was. En terwijl ik daar zat, begon ik te begrijpen waarom deze film zoveel met me deed.
Het ging niet om de muziek. Niet om het verhaal. Niet eens om de personages. Het ging om de boodschap. De boodschap dat je mag zijn wie je bent. Dat je jezelf niet hoeft te verstoppen, kleiner hoeft te maken of aan te passen om ergens bij te horen. Dat je gezien mag worden. Dat je goed bent zoals je bent.
Op dat moment besefte ik dat die boodschap precies raakt aan waarom ik met Echt ik ben begonnen.
In de jaren daarna heb ik honderden gesprekken gevoerd. Met mensen die zichzelf ergens onderweg waren kwijtgeraakt. Mensen die vooral bezig waren met wat anderen van hen verwachtten. Mensen die voortdurend hun best deden om sterk, succesvol, behulpzaam of perfect te zijn. En iedere keer opnieuw kwamen uiteindelijk dezelfde vragen op tafel: Maar wie ben ik écht? Wie ben ik eigenlijk, als ik stop met voldoen aan alle verwachtingen?
Ik denk dat we vaak geloven dat persoonlijke ontwikkeling betekent dat we iemand anders moeten worden. Een betere versie van onszelf. Zelfverzekerder. Rustiger. Succesvoller. Minder onzeker. Minder gevoelig.
Maar misschien zit groei wel veel meer in het leren om jezelf te accepteren zoals je bent.
Niet omdat je uitgeleerd bent. Niet omdat je niet meer mag veranderen. Maar omdat echte verandering vaak pas ontstaat op het moment dat je stopt met vechten tegen jezelf. Juist je gevoeligheid, je enthousiasme, je eigenheid, je kwetsbaarheid en zelfs je onzekerheden vertellen iets over wie je bent. Het zijn geen eigenschappen die opgelost hoeven te worden. Het zijn onderdelen van jouw verhaal.
Dat is wat ik dagelijks zie in mijn praktijk. Mensen die niet hoeven te worden wie ze niet zijn, maar die stap voor stap mogen ontdekken wie ze altijd al waren. En misschien is dat ook wel de reden waarom die ene quote nog steeds zo zichtbaar aanwezig is in mijn praktijk. Niet alleen omdat ik hem mooi vind, maar omdat hij nog altijd samenvat waar ik in geloof.
Dat je niet hoeft te wachten tot je perfect bent. Dat je niet eerst iemand anders hoeft te worden. Dat je jezelf mag laten zien. Precies zoals je bent.
“I am who I’m meant to be. This is me.”
